Att og fram

Fra Norske Dikt
Gå til: navigasjon, søk

av Ivar Aasen

Det gjeng no so att og fram,
som fyrr det heve gjenget;
det heng millom Æra og Skam,
som fyrr det heve henget.
Dei tru, det skal ganga so fort
alt fram til nokot stort.
Men so tidt nokot stort er naatt,
so kjem det stødt nokot smaatt.

Av Rikdom det eingong var fullt
i desse Land og mange;
men so kom det Armod og Svult,
og nakne Kroppar og svange.
No er Rikdomen komen paa nytt,
so det singlar høgt og lydt.
Men eg tykkjer, han gjenger so fort,
at det snart maa koma Skort.

Og med Viisdom var det so gildt
ein Gong i gamla Tider;
men sjaa til, um han ikkje gjekk spillt,
og Daarskapen vann um sider.
No er Klokskapen komen so sterk,
at han skjemmer ut alle Verk.
Og naar Viisdomen so er for stor,
so kjemer vel Daarskap i Flor.

Det er no den gamle Gang,
at allting veks og minkar.
Stor Fagnad er sjeldan lang;
stor Sorg med Tidi linkar.
D'er myket, som læst vera traust,
og endaa so stender det laust;
og naar so ein Støyt kjemer paa,
so brotnar det av som Straa.



Personlige verktøy
andre sjangre
sanger
Språk

Skriv ut
Utskriftsvennlig utgave

IPv6

Dikt og kultur:

forsiden | tilfeldig dikt | dikt på svensk | dikt på engelsk | bloggede dikt