I Olavskyrkja

Fra Norske Dikt
Gå til: navigasjon, søk

I Nidaros for fyrste Gong eg stod,
og Olavsdómen eg i Kvelden kjende,
I Taarnet døydde siste, tunge Ljod,
og frami Koren nett dei Ljosi tende . . .
- men Kvelven yver, høg og skum og stor
med Vengjeslag og Soge-Sus upp-under
- ein Andeher paa Flogi i Midnotts-Stunder,
med Ørneaugo han i Lufti ror - - -

Kong Olav - han med Hjelmen der, av Gull! -
som seig i Blod inn-under Krossens Merke;
og Sverre prest med Hovding-Bringa fuIl
av norrøn Eld, den gamle, gode, sterke;
den gjæve Guten ifraa Dynekil
kva - er det Spott, som leikar fint kring Munnen? -
han ser daa, at me endaa raader Grunnen
- nei, berre same sigertrygge Smil.

Og mange fleir . . . . vaar unge Fridoms Vakt,
dei fagna Karar, sat i Eidsvolls-Salen,
dei ser, at endaa eig me Mod og Magt,
enn høyrer me det norske Maal i Dalen;
og han, som eismall gjekk fraa Kraa til Kraa
og inkje fekk for Framand-Bodet blunda,
so «Stjerna» saag det bøygde Hovud grunda . . . .
han veit, det like eins idag vil gaa.

Dei peika: fram! - daa tennest alle Ljos,
og Kjerte-Elden blikrar stillt og logar . . . .
vaar Gud, vaar Gud: deg vere Lov og Ros
i Songen stiger klart mot høge Bogar;
so tagnar alt - eg minnest han idag
den Draum um store Menn og tunge Strider,
um Fagnaverk i Naud og Aalvors-Tider,
- ja, kring deim sveiper seg i Takk vaart Flag

Den sterke Draum i Heilag-Olavs Hus
dreiv tidt so mang ein Mann sin Svevn or Auga,
dei gamle Land - aa reis det heilt av Grus,
sjaa, naar um Kvelden det i Sol er lauga!
Ja, Ungdom, fram! som dei i forne Tid,
vaar sogebok kann fulla Hugen mana,
ho kallar deg, vaar fargefriske Fana,
slaa ring um Stongi, naar det blæs til Strid!



Personlige verktøy
andre sjangre
sanger
Språk

Skriv ut
Utskriftsvennlig utgave

IPv6

Dikt og kultur:

forsiden | tilfeldig dikt | dikt på svensk | dikt på engelsk | bloggede dikt