Høg Gjest

Fra Norske Dikt
Gå til: navigasjon, søk

Fram rid Beingrind paa blakke Hest;
svart er hans Kaape sid;
Sigden ved Sida han vel hev fest,
vil no raste ei Rid.
Nikkar til Fanden med Breidflir blid

    gjennom Natti.


«Høh, høh,» haast han kremtar,
«kvatan Kveld i Lage!
Her eg helst vil vera;
gjæve! gjev meg Sæte.»

Fanden av Stol seg lyfter,
tek seg aat Panne-Reimi:
«Herre Bror min, velkomin til!
Sìt millom oss som heime.
Rettno byrjar me Dansen vill

    gjennom Natti!


«Høh høh,» hostar Dauden;
«all Tid eg deg elska.
Trøytt eg Træl maa fara
Verdi vid igjenom.

harm min Herre tena,
Róm aat Live rydja.
Aldri Løn eg aatte;
faafengt maa eg fikte;
alt eg av kann øyde,
verre veks det sidan.
Her min rette Herre
kjær eg atter kjenner;
her kann heil i Hugen
Daude- Dans eg treda.»

«Meir enn gjerne,» kved Fanden i,
«unner eg deg ein Leik;
tidt og ofte paa Ferdi di
Livsens Magtir du sveik;
sende meg snøgg so mang ei god Steik

    gjenom Natti.


Kvar Gong du høgg den unge Kvist,
kann eg min Bate finne;
saman med deg, det vonar eg visst,
skal eg vel ein Gong vinne.
No skal me danse forutan Tvist

    gjenom Natti!»



Personlige verktøy
andre sjangre
sanger
Språk

Skriv ut
Utskriftsvennlig utgave

IPv6

Dikt og kultur:

forsiden | tilfeldig dikt | dikt på svensk | dikt på engelsk | bloggede dikt